Ten fragment nie opisuje żadnej z gier ani prawdziwego wydarzenia.
Jesteście zespołem numer trzy. Karta leży na środku i nikt nie chce dotknąć jej pierwszy.
Ma jedno zdanie, wydrukowane starannie, jakby ktoś liczył na to, że zostanie zacytowane: „Dalszą drogę zna zespół numer cztery”.
- Czyli czwórka - mówi ktoś po lewej tonem człowieka, który właśnie wygrał. - Idziemy.
- My? - odpowiada ktoś po prawej. - To oni mają to, czego nam brakuje. Niech przyjdą.
- Świetnie. Każdy poczeka na każdego. Do kolacji się ułoży.
Prowadzący stoi pod ścianą z kartką w ręku i uprzejmie na nic nie reaguje. Do zespołu numer cztery jest osiem kroków. Policzyliście je, żeby mieć o czym myśleć.
Wstajecie. Nie dlatego, że ktoś was przekonał, tylko dlatego, że siedzenie zaczyna być widoczne.
Przy czwórce ktoś też stoi z własną kartą, minutę dłużej, niż wypada. Kładziecie karty obok siebie.
„Dalszą drogę zna zespół numer trzy”.
- To chyba wy - mówi ktoś od czwórki.
- Myśleliśmy, że wy.
Obie karty wydrukowano na tym samym papierze. Nikt jeszcze nie zapytał, kto je tu położył.