Przekaźnik: Wielka Maszyna
Oba dzieła działały. Razem nie.
Prowadzona gra dla firm, w którą gra się siedząc, z papierem i prostymi rekwizytami. Możemy ją przygotować dla grupy do 100 osób.

Z księgi wyprawy - fikcja literacka
Plakietka leżała na środku stanowiska stroną, której nikt nie chciał obrócić.
- Przechodzi - powiedział strażnik zgodności i odłożył wzornik tak ostrożnie, jakby złożył zeznanie. - Trzy razy z trzech. U nas.
- U nich też. - Łącznik wrócił od sąsiedniego zespołu z kartą w ręku i miną kogoś, kto sprawdził, czy sąsiad nie kłamie, i nie ma się czym pocieszyć. - Powiedzieli to samo. Tym samym tonem.
Smuga ruszyła z waszego dzieła, jak należy: dłonie odsunięte, pięć sekund bez dotykania, cisza. Doszła do progu i stanęła.
Nikt jej nie popychał. Tak to tu działa.
- To przez ich wtyk - rzucił rzemieślnik, który od początku wiedział, że wtyk to sprawa tych drugich.
- To przez nikogo - odparł mistrz prób, nie podnosząc wzroku znad karty. - Tu jest napisane, że to stan progu, nie żadnego z dzieł.
- Papier może sobie pisać.
Kronikarz zapisał: „Smuga stanęła na progu”. Zdanie bez winnego. W waszym zespole było to na razie najpełniejsze wyjaśnienie.
Karta mieściła trzy pytania: gdzie stanęła, co sprawdzić, kto z sąsiedniej pracowni dołącza. Na pierwsze odpowiedzieliście w minutę. Na drugie karta dawała dwie odpowiedzi do wyboru, luz wtyku albo skok ruchu, i ani słowa o tym, która jest właściwa. Trzecie załatwiło się samo: od sąsiadów szedł już ktoś z drugiego zespołu, z miną człowieka, który wie, że karta mówi także o nim.
- Sprawdziliśmy - powiedział, zanim usiadł. - Przechodzi.
- My też - powiedział strażnik zgodności.
Przez chwilę nikt się nie odezwał. W tym „my też” skończyły się wygodne wytłumaczenia.
Mistrz progu przesunął kartę na środek stanowiska.
- Dobrze - powiedział. - To sprawdzamy to, co obie strony uznały za oczywiste.
Smuga stała na progu. Zegar nie.
To była scena z fikcji, nie relacja z wydarzenia. Jak wygląda sama gra - poniżej.
Karta wydarzenia
Czy gra się odbyła?
Tak, ta gra już się odbyła. Parametry poniżej opisują układ bazowy. Układ sali, czas i obsadę dla większej grupy, do 100 osób, ustalamy w rozmowie.
Parametry
| Co | Opis |
|---|---|
| Rodzaj | prowadzona gra kooperacyjna dla firm |
| Forma | gra siedząc, na papierze i prostych rekwizytach, bez aplikacji i bez elektroniki |
| Liczba uczestników | do 100 osób |
| Zespoły | 6-8 osób w zespole; jeden zespół to jedna pracownia |
| Czas gry | 165 minut, bez przerwy |
| Prowadzenie | prowadzący i dwóch techników |
| Wynik | wspólny, bez punktów, rankingu i podium |
| Przygotowanie i sprzątanie sali | do 3 godzin przed i do 90 minut po grze |
| Sala | duża sala z miejscem na dwa rzędy stanowisk zespołów i aleję między nimi |
| Cena i terminy | nie podajemy na stronie |
Co robią uczestnicy
- Siedzą przy swoim stanowisku jako jedna pracownia. Każda pracownia ma inną sztukę, na przykład cięcie i mierzenie albo składanie i ustawianie.
- Dzielą w zespole osiem funkcji, każda ma swoją kartę. Jedna z nich to kronikarz, który zapisuje każdą próbę.
- Budują Dzieło swojej pracowni z elementów z zestawu i uzgadniają z sąsiednim zespołem, jak oba Dzieła mają do siebie pasować. Do sąsiada chodzą dwie osoby z zespołu, reszta pracuje siedząc.
- Sprawdzają Dzieło w próbach. Próba jest zaliczona, gdy wyjdzie 3 razy z 3, a ocenia ją miara na stanowisku, nie człowiek.
- Doprowadzają wspólną Smugę przez wszystkie Progi do końca sali. Gdzieś w drugiej połowie gry jest moment odsłonięcia. Nie opisujemy go z góry.
Co ustalamy przed wydarzeniem
- cel spotkania i skład grupy, liczbę osób i podział na zespoły
- salę: wielkość, stanowiska zespołów, czas na przygotowanie i sprzątanie
- czy gra pasuje do waszej grupy. Jeśli sala jest za mała albo składu nie da się ułożyć, powiemy to wprost.
Pytania
Czy ktoś odgrywa postaci i czy jest rywalizacja?
Nie. Prowadzący tylko czyta z kart i nie przedstawia nikogo. Pracownie nie ścigają się ze sobą, wynik jest wspólny.
Czy trzeba coś umieć albo dźwigać?
Pracuje się siedząc, z gotowych elementów i kart. Chodzą dwie osoby z zespołu, reszta zostaje przy swoim stanowisku.
Co, jeśli smuga stanie?
To stan, nie wina. Zespół bierze kartę, która pyta o trzy rzeczy: gdzie smuga stanęła, co sprawdzić i kto z sąsiedniej pracowni dołącza. Potem jest jedna poprawka i druga próba.
Ile to kosztuje i kiedy możemy zagrać?
Ceny i terminów nie podajemy na stronie, ustalamy je w rozmowie. Można zapytać o rozmowę o wydarzeniu.
Kilka zespołów, jedna smuga, jeden próg do dogadania.
Przycisk otwiera formularz zapytania. Wysyłacie w nim pytanie o rozmowę o wydarzeniu. To nie jest zamówienie ani rezerwacja i niczego nie obiecujemy co do terminu, ceny ani dostępności.






