Przekaźnik: Wielka Maszyna

Oba dzieła działały. Razem nie.

Prowadzona gra dla firm, w którą gra się siedząc, z papierem i prostymi rekwizytami. Możemy ją przygotować dla grupy do 100 osób.

Górska dolina z łańcuchem luster na skałach, które przekazują wiązkę światła od szczytu do szczytu.

Z księgi wyprawy - fikcja literacka

Plakietka leżała na środku stanowiska stroną, której nikt nie chciał obrócić.

- Przechodzi - powiedział strażnik zgodności i odłożył wzornik tak ostrożnie, jakby złożył zeznanie. - Trzy razy z trzech. U nas.

- U nich też. - Łącznik wrócił od sąsiedniego zespołu z kartą w ręku i miną kogoś, kto sprawdził, czy sąsiad nie kłamie, i nie ma się czym pocieszyć. - Powiedzieli to samo. Tym samym tonem.

Smuga ruszyła z waszego dzieła, jak należy: dłonie odsunięte, pięć sekund bez dotykania, cisza. Doszła do progu i stanęła.

Nikt jej nie popychał. Tak to tu działa.

- To przez ich wtyk - rzucił rzemieślnik, który od początku wiedział, że wtyk to sprawa tych drugich.

- To przez nikogo - odparł mistrz prób, nie podnosząc wzroku znad karty. - Tu jest napisane, że to stan progu, nie żadnego z dzieł.

- Papier może sobie pisać.

Kronikarz zapisał: „Smuga stanęła na progu”. Zdanie bez winnego. W waszym zespole było to na razie najpełniejsze wyjaśnienie.

Karta mieściła trzy pytania: gdzie stanęła, co sprawdzić, kto z sąsiedniej pracowni dołącza. Na pierwsze odpowiedzieliście w minutę. Na drugie karta dawała dwie odpowiedzi do wyboru, luz wtyku albo skok ruchu, i ani słowa o tym, która jest właściwa. Trzecie załatwiło się samo: od sąsiadów szedł już ktoś z drugiego zespołu, z miną człowieka, który wie, że karta mówi także o nim.

- Sprawdziliśmy - powiedział, zanim usiadł. - Przechodzi.

- My też - powiedział strażnik zgodności.

Przez chwilę nikt się nie odezwał. W tym „my też” skończyły się wygodne wytłumaczenia.

Mistrz progu przesunął kartę na środek stanowiska.

- Dobrze - powiedział. - To sprawdzamy to, co obie strony uznały za oczywiste.

Smuga stała na progu. Zegar nie.

To była scena z fikcji, nie relacja z wydarzenia. Jak wygląda sama gra - poniżej.

Karta wydarzenia

Czy gra się odbyła?

Tak, ta gra już się odbyła. Parametry poniżej opisują układ bazowy. Układ sali, czas i obsadę dla większej grupy, do 100 osób, ustalamy w rozmowie.

Parametry

Karta wydarzenia
CoOpis
Rodzajprowadzona gra kooperacyjna dla firm
Formagra siedząc, na papierze i prostych rekwizytach, bez aplikacji i bez elektroniki
Liczba uczestnikówdo 100 osób
Zespoły6-8 osób w zespole; jeden zespół to jedna pracownia
Czas gry165 minut, bez przerwy
Prowadzenieprowadzący i dwóch techników
Wynikwspólny, bez punktów, rankingu i podium
Przygotowanie i sprzątanie salido 3 godzin przed i do 90 minut po grze
Saladuża sala z miejscem na dwa rzędy stanowisk zespołów i aleję między nimi
Cena i terminynie podajemy na stronie

Co robią uczestnicy

  • Siedzą przy swoim stanowisku jako jedna pracownia. Każda pracownia ma inną sztukę, na przykład cięcie i mierzenie albo składanie i ustawianie.
  • Dzielą w zespole osiem funkcji, każda ma swoją kartę. Jedna z nich to kronikarz, który zapisuje każdą próbę.
  • Budują Dzieło swojej pracowni z elementów z zestawu i uzgadniają z sąsiednim zespołem, jak oba Dzieła mają do siebie pasować. Do sąsiada chodzą dwie osoby z zespołu, reszta pracuje siedząc.
  • Sprawdzają Dzieło w próbach. Próba jest zaliczona, gdy wyjdzie 3 razy z 3, a ocenia ją miara na stanowisku, nie człowiek.
  • Doprowadzają wspólną Smugę przez wszystkie Progi do końca sali. Gdzieś w drugiej połowie gry jest moment odsłonięcia. Nie opisujemy go z góry.

Co ustalamy przed wydarzeniem

  • cel spotkania i skład grupy, liczbę osób i podział na zespoły
  • salę: wielkość, stanowiska zespołów, czas na przygotowanie i sprzątanie
  • czy gra pasuje do waszej grupy. Jeśli sala jest za mała albo składu nie da się ułożyć, powiemy to wprost.

Pytania

Czy ktoś odgrywa postaci i czy jest rywalizacja?

Nie. Prowadzący tylko czyta z kart i nie przedstawia nikogo. Pracownie nie ścigają się ze sobą, wynik jest wspólny.

Czy trzeba coś umieć albo dźwigać?

Pracuje się siedząc, z gotowych elementów i kart. Chodzą dwie osoby z zespołu, reszta zostaje przy swoim stanowisku.

Co, jeśli smuga stanie?

To stan, nie wina. Zespół bierze kartę, która pyta o trzy rzeczy: gdzie smuga stanęła, co sprawdzić i kto z sąsiedniej pracowni dołącza. Potem jest jedna poprawka i druga próba.

Ile to kosztuje i kiedy możemy zagrać?

Ceny i terminów nie podajemy na stronie, ustalamy je w rozmowie. Można zapytać o rozmowę o wydarzeniu.

Kilka zespołów, jedna smuga, jeden próg do dogadania.

Przycisk otwiera formularz zapytania. Wysyłacie w nim pytanie o rozmowę o wydarzeniu. To nie jest zamówienie ani rezerwacja i niczego nie obiecujemy co do terminu, ceny ani dostępności.

Opowiedz o wydarzeniu